Met deze woorden besloot Geoffrey Purse het gezellige interview.
Waarom een interview?
Geoffrey –inmiddels clubicoon– heeft bij Hoofdtrainer Carl en zijn staf aangegeven dat hij NIET meer beschikbaar is voor de selectie.
Meer dan drukke werkzaamheden voor zijn schoonmaakbedrijf, een prima voetballende zoon Lewis, een dochter van een paar weken oud met de mooie naam Roxy maakt het leven erg druk. Ook is het leuk zijn vrouw Ilona wat vaker te spreken.
Als 4 jarige werd de nu 36 jarige Geoffrey lid van SV Beverwijk. Een uitstapje van een paar jaar naar BVV De Kennemers, terug naar SV Beverwijk en weer lid van Sporting Adrichem geven aan waar zijn hart ligt. Vanaf zijn 17e jaar voetbalt hij in het eerste, iets wat velen hem niet nazeggen. Door de fusieperikelen is (nog) niet nauwkeurig aan te geven hoeveel wedstrijden hij onafgebroken in het 1e team heeft gespeeld -voornamelijk als rechtsback. Als we competitie-, beker – en vriendschappelijke wedstrijden meerekenen zal het toch als snel richting 500 wedstrijden zijn of misschien wel meer….
Zelf schat Geoffrey dat hij in zijn loopbaan zo’n 7 rode kaarten heeft gehad, veelal vanwege een ietwat bovenmatige inzet, dan trekken we van de ruim 500 wedstrijden de schorsingen eraf, maar dat hij nooit verzaakte is bewonderenswaardig, Sportief gezien hoefde Geoffrey nog geen stapje terug te doen, maar de aanhef van het interview geeft e.e.a. voldoende aan.
Iedere ochtend om 05.00 uur de wekker (ja je leest het goed), de laatste weken na de komst van Roxy zelfs met gebroken nachten, het trainen geven aan Lewis en de wedstrijd op de zaterdagochtend, zelf 2x trainen en spelen op de zaterdagmiddag, kortom heel begrijpelijk dat de “selectiekoek” een beetje opraakt.
De niet geheel Nederlandse achternaam Purse werd door vader Lance meegenomen uit Southampten. Regelmatig zien we foto’s met daarop het Engelse shirt, hetgeen meer dan begrijpelijk is.
De mooiste jaren beleefde Geoffrey bij SV Beverwijk , toen Marco van Pedersen daar trainer was. Sfeer, gezelligheid, kleine uurtjes thuis, kortom dat heeft Geoffrey de laatste jaren een beetje gemist. Niets ten nadele van de huidige selecties, maar tijden veranderen.
In zijn 17 jarige carrière als selectiespeler was het nooit saai. Altijd ging het ergens om. Kampioen, promotie en/of nacompetitiewedstrijden, het seizoen werd (bijna) altijd verlengd.
Aan het einde van het interview betraden een aantal meer dan bekenden de kantine. Het commentaar was niet van de lucht. Waarschijnlijk ook omdat men zelf geïnterviewd had willen worden.
Geoffrey blijft uiteraard Lewis ondersteunen en gaat voetballen in Sporting Adrichem 4. Hij keert daarmee terug naar een aantal oud-selectiespelers, die al wat eerder een sportief stapje terug deden. Wat te denken van o.a. nog zo’n ICOON, Nicky Gerrits….
Een team dat nog steeds de ouderwetse gezelligheid uitstraalt en op de donderdagavonden en na de wedstrijden lekker voor de derde helft in onze kantine is.
Namens Sporting Adrichem kunnen we alleen maar zeggen:
We hebben van je genoten, BEDANKT GEOFFREY EN ILONA!!!!!
